Genderjongeren
Website voor genderdysfore jongeren t/m 25 jongeren. Informatie, Video, Chat, Forum en Profielen en nog veel meer.
Ouders
Een coming out is heel persoonlijk en mensen reageren verschillend op het nieuws. Het is verstandig om over een coming out goed na te denken, zeker tegenover je ouders. Omdat het heel emotioneel kan zijn en er van alles kan gebeuren de eerste tijd nadat je het verteld hebt. Je ouders kunnen blij zijn omdat ze nu weten wat er nu met je speelt, ze kunnen ook ongerust of boos zijn. Meestal hebben ze tijd nodig om te wennen aan het idee. Het is fijn als je een goede vriend of vriendin hebt die je kan steunen. Als er al veel andere dingen spelen kun je misschien beter wachten op een ander moment. Als je te lang wacht kunnen je ouders zich verdrietig en bezorgt voelen omdat je zo lang met een probleem hebt gelopen waar ze niets vanaf wisten of omdat ze hebben gezien dat jij je rot voelde maar er niets over vertelde. Hoe dan ook, wees voorbereid op vragen want die zullen er zeker komen. Genderdysforie is iets waar mensen vaak nog weinig over weten. Wordt daarom ook niet boos als je ouders volgens jou 'domme' vragen stellen. Jij hebt ze veel te vertellen (over je eigen gevoelens bijvoorbeeld) en je kunt ze informatie over het onderwerp geven. Een boek of een goede website kan hier handig voor zijn. Ook kun je met je ouders gebruik maken van de hulp die Transvisie-Schorer biedt. Onthoudt: jij hebt hier lang over na kunnen denken. Voor anderen komt het vaak erg onverwachts.
Hier staan gedachten die ouders kunnen hebben bij een coming out:
Religie en godsdienst heeft bijna altijd wel iets te zeggen over hoe jongens en meisje zich horen te gedragen. Als het gedrag van iemand anders is, dan wordt dat snel als zondig gezien. Het kan ook positief uitpakken omdat ouders soms juist bang zijn dat het kind homoseksueel is en dat blijkt uiteindelijk niet zo te zijn (omdat ze je dan juist als jongen of meisje zien).
Soms helpt het om je ouders met wetenschappelijke literatuur (onderzoek) te laten zien dat genderdysforie geen ziekte is waar je met een pilletje van kan genezen, maar waarschijnlijk vanaf je geboorte al hebt. Zo kun je laten zien zien dat je (ook al zegt je lichaam iets anders) toch echt een jongen of een meisje bent.
Genderdysforie is niet echt geaccepteert. Mensen vinden je vaak raar of anders. Je ouders kunnen bang zijn wat de familie ervan zal zeggen, hoe de buurt zal reageren en dat er over ze gepraat zal worden. Ze zijn bang hoe andere mensen naar hen zullen kijken. Het kan zijn dat je ouders je vragen of je het stiekem wilt doen of alleen als je thuis bent. Ze kunnen zelfs zeggen dat je niet met andere genderdysforen om mag gaan omdat ze bang zijn dat je dan nog meer het gevoel krijgt in het verkeerde lichaam te zitten.
Omdat er over genderdysforie bij weinig mensen wat bekend is, kunnen ouders schrikbeelden in hun hoofd hebben dat het kind er later uit zal zien als een travestiet of als een man in een jurk. Vaak zijn ze gerustgesteld als ze andere genderjongeren ontmoeten en zien dat het niet zo erg is. Let op hoe je je kleedt als je voor het eerst je ouders laat zien hoe jij je echt voelt. Je wilt graag goed overkomen en niet je ouders laten schrikken. Pas dus op met korte rokjes en hoge hakken.
Voor ouders kan dit een groot punt zijn. “Dan denk je je kind te kennen.” reageerde een moeder eens. Als ze je altijd als jongen of als meisje hebben gezien dan zullen ze meestal alles wat je doet als jongensachtig of als meisjesachtig zien. Vaak zien mensen die wat verder van je afstaan zoals je opa en oma dit juist wel. In het geval van de persoon hierboven waren het de zussen die al een tijd doorhadden dat er iets niet goed zat.
Het komt voor dat ouders zichzelf of elkaar de schuld geven. Dat de moeder teveel invloed heeft gehad in de opvoeding of zelfs als je vader een keertje met je heeft gevoetbald. Probeer ze te laten zien dat het is aangeboren en zowel jij als zij er niets aan kunnen veranderen.
Je ouders ongetwijfelt willen het beste voor je. Maar wat ouders denken dat het beste voor je is en hoe jij daarover denkt is soms erg verschillend. Je ouders kunnen bezorgt zijn dat je je leven een stuk moeilijker zal worden omdat je deze verandering doormaakt.
Soms denken ouders dat het je door andere mensen is aangepraat, dat je teveel met andere genderdysforen omgaat of dat zelfs je psycholoog je heeft overtuigd. Probeer met je ouders hierover te praten en laat ze duidelijk weten dat het echt is wat je zelf voelt en dat deze verandering niet door andere mensen kan worden aangepraat.
